Kraamvisite en rouwvisite

Op kraamvisite lieten we aan het bezoek onze baby zien. Als het uitkwam, gaven we hem op schoot. Sommige mensen bezochten het kamertje en zagen dan overal cadeautjes, kleertjes, slingers en kaartjes. Maar wat doe je als er rouwvisite komt? Ik neig er naar de bak met as bij ze op schoot te geven. Net als toen: “Kijk, hier is ‘ie dan!” Vol gepaste trots maar nu volledig anders. “Dat zal te shockerend zijn, Marloes, niet doen,” zeg ik tegen mezelf. Maar laten we zijn kamer zien, de prikborden met alle foto’s en kaarten van de gasten op de afscheidsceremonie? Zijn stapeltje schoolboeken, het bureau, zijn grote bed? Ze ruiken hem dan ook, ze zullen zijn schoenen zien staan en de voetbalposter aan de muur zien hangen. Ze zullen geen slingers zien, wel branden er kaarsjes in de woonkamer. We serveren deze ronde geen beschuit met muisjes. Er staan bonbonnetjes, waarvan je verrast wordt door de inhoud. Het lijkt het leven wel.

Mensen komen voor ons, zoals ze in de kraamperiode ook deden, maar ze willen er ook zijn voor zichzelf en onze verbinding, onze vriendschap. Ze willen deel uitmaken van deze verschrikking en er voor ons zijn. Ook willen ze meemaken uit betrokkenheid wat er speelt. Ze komen om te delen en mee te beleven en hun medeleven te tonen. De bak met as staat prominent tegenover de bank op een plank onder de TV. Het valt niet te missen. Maar zeggen: “Kijk, hier is ie dan,” doe ik toch niet. Ik wacht af tot mensen ernaar vragen. In een boze bui zeg ik: als ze er niet naar vragen, hebben ze er geen behoefte aan. Dan heb ik het te laten en te verdragen. Maar als bezoek er niet naar vraagt, willen ze het dan niet weten? Of denken ze er gewoon niet aan? Of vinden ze het spannend? Of ongepast? Of weten ze niet dat we de as hebben? Of… Nog meer scenario’s zijn hier in te vullen. Ze zien de bloemen in de kamer, de shirts met 12 erop en de verzameling kaarten. Wat laat je zien en wat niet? Bestaat het woord rouwvisite eigenlijk wel? Nou, bij deze.